...að þegar ég var í kennó átti ég aðdáanda. Strákgrey sem er talsvert fatlaður og sjálfsagt þroskaskertur að einhverju leyti. Hann var voðalegt krútt svona í fyrstu og þó ég segi sjálf frá var hann afskaplega skotin í mér. Oft þegar hann hitti á mig í matsalnum eða á göngunum þá fékk ég þessi yndislegu blíðuhót og faðmlög. Hann vissi hvað ég hét og kallaði á mig af löngu færi. Stundum vildi hann halda í hendina á mér í matsalnum. Voða sætt, eða þannig því ég var orðin heldur þreytt á honum í lokin, þá var hann eiginlega farinn að ofsækja mig.
En það sem sló mig mest í morgun var að ég var búin að steingleyma honum. Þ.e. ég fattaði það þegar ég mætti honum á göngum kennó í morgun þar sem hann skakklappaðist áfram. Held hann hafi verið búinn að gleyma mér líka, enda nóg af kvenfólki til að góna á í Kennaraháskólanum. Skrítið samt hvernig fólk getur þurrkast út úr mynninu hjá manni. Og það svona sérstakt fólk. Kannski ég hafi blokkerað hann af ásettu ráði, enda var hann orðinn heldur uppáþrengjandi í lokin.
Annars allt gott. Helgin var mjög annrík. Fór í mjög skemmtilega og öðruvísi útskriftarveislu á laugardagskvöld. Fékk þessa fínu snyrtikynningu ásamt kynningu á hjálpartækjum ástarlífsins. Samt frekar undarleg staða að sitja svoleiðis kynningu með tengdamóður sinni og mágkonum. Héldum svo afmælisveislu fyrir Daníel á sunnudeginum. Vorum svolítið lúin á eftir þar sem þetta var tvöföld veisla. Fyrst bekkjarfélagarnir og svo fjölskyldan. En þetta gekk allt mjög vel og sonurinn himinlifandi í lok dags. Takk fyrir komuna og drenginn.
