Ég hlakka svo til.....

Já ætli það sé ekki komin tími til að láta vita af sér. Nóg að gera eins og fyrri daga. Skólinn kominn á fullt en hugurinn ekki kominn alveg jafn mikið á fullt í þeim efnum. Erfitt að koma sér af stað að lesa aftur.
Við erum búin að kaupa okkur flugmiða til Svíþjóðar næsta sumar. Hlökkum mikið til þó enn sé hálft ár til stefnu. Verður gaman að slappa af í tvær vikur með fjölskyldunni. En í millitíðinni ætla ég að skella mér til Hollands með vinnunni. Alltaf svo gaman að hafa eitthvað til að hlakka til.

Jónína litla er byrjuð í fimleikum og stendur sig vel. Hún hlakkaði svo mikið til að byrja að hún svaf í fimleikabolnum sínum fyrstu tvær næturnar eftir að hún fékk hann. Svo var skottan í þriggja og hálfs árs skoðun í morgun. Kom mjög vel út úr því. Ólíkt bróður sínum tekur hún stundum þvermóðskuköst og vill nú ekki gera akkúrat það sem hún er beðin um. Þannig að ég þarf að fara með hana til augnlæknis. Hún átti að horfa í gegnum þrívíddargleraugu og benda á myndir sem voru í þrívídd en krakkinn neitaði því. Við gátum því ekki verið viss um hvort hún sá ekki þrívíddarmyndirnar eða var bara dyndótt. Best að fara því aftur og hafa þetta allt á hreinu. Ef hún sá ekki myndirnar gæti það þýtt að hún er með sjónskekkju.
Daníel gengur líka vel í skólanum. Hann var með þeim hæstu á prófum og virðist eiga mjög auðvelt með að læra. Það er reyndar ansi mikill galsi í honum en við erum að vinna stíft í því að halda honum niðri á jörðinni svo þetta fer allt batnandi. Batnandi mönnum er best að lifa!!

Í minningu afa

Á mánudaginn var hann elsku afi okkar jarðsunginn. Af því tilefni langar mig að setja hér inn minningargreinina sem við systkinin skrifuðum um hann.

Það var erfitt að fá þær fréttir að Halli afi væri farinn. Halli afi sem var alltaf til staðar, alltaf tilbúinn að hjálpa ef við þurftum á að halda. Það er skrítið að hugsa til þess að hann taki ekki brosandi á móti okkur þegar við birtumst eða sitji ekki lengur í stólnum sínum. Þeir voru margir hringirnir sem við barnabörnin snerumst með honum í stólnum góða og barna-barnabörnin fengu jafnvel að kynnast þeim snúningum líka. Og alltaf var það jafn gaman að hringsnúast með afa.
Við systkinin vorum alltaf mjög rík af ömmum. Vorum heppin að kynnast mörgum ömmum og erum svo heppin að tvær eigum við enn. En við áttum alltaf bara einn afa. Einn afa sem hafði allt sem afar þurftu að hafa. Svo hlýr og góður og vildi allt fyrir okkur gera. Halli afi var alveg einstakur. Hann var með eindæmum geðgóður en átti það til að vera svolítið stríðinn. Hann fylgdist vel með barnabörnunum sínum og vildi helst gera meira fyrir okkur en hann gat. Hann hafði líka svo gaman af því að vera með okkur og kallaði öll barnabörnin litlu lömbin sín.
Foreldrar okkar ferðuðust alltaf mikið innanlands og ekki leið það sumarfrí að amma og afi slóust ekki með í för. Sama hvar á landinu við vorum stödd alltaf gátum við átt von á ömmu og afa á rúgbrauðinu sínu. Mest spennandi var þá fyrir okkur að fá að sitja í hjá þeim. Í rúgbrauðinu var nefnilega pláss fyrir þrjá fram í og það var svo gaman að hafa gott útsýni í gegnum framrúðuna.
Afi var líka alveg sérstaklega handlaginn og eftir að hann hætti að vinna gat hann farið að sinna áhugamálum sínum betur. Hann safnaði steinum sem hann skar og slípaði og bjó til hin ýmsu listaverk úr þeim. Fallegustu steinunum raðaði hann svo í glerskápa inni í stofu svo úr varð hið myndarlegasta safn. Afi var líka iðinn við að smíða og skera út afskaplega fallega hluti. Afraksturinn er þó nokkuð magn af klukkum, borðum, skápum, hillum og ýmsu fleira sem hann dundaði sér við að búa til. Jafnvel þó sjónin væri farin að hraka hélt hann áfram með handavinnuna sína allt til síðasta dags.
Við erum innilega þakklát fyrir að hafa fengið að hafa eina afann okkar svona lengi. Alla okkar æfi munum við búa að því að hafa átt afa eins og hann.

Allt að gerast

Já nýja árið byrjaði aldeilis með látum. Janúar hefur verið ansi viðburðarríkur það sem af er og skipst á bæði sorg og gleði.
Hann afi minn fékk sína loka köllun þann 10. sl. og yfirgaf okkur á mjög skjótan hátt. Var bráðkvaddur heima hjá sér öllum að óvörum. Já svona er nú lífið það er ekki endalaust. En hann fékk þó að fara á sinn hátt, eins og hann hefði viljað.
Þrátt fyrir þetta fór ég í sumarbústaðaferð með saumaklúbbnum sem hafði verið löngu skipulögð. Ákvað að skella mér, enda tilgangslaust að sitja heima með tárin í augunum. Áttum alveg ósköp góða helgi. Við kellingarnar mættum á föstudagskvöldið og svo fengu kallarnir að koma á laugardeginum. Elduðum indverskan mat og spreyttum okkur í actionary. Það var bara gott að geta dreift huganum.
Sunnudaginn 14. jan. átti svo hann pabbi minn. Hann átti stórafmæli, sextugur kallinn. "Til hamingju með daginn gamli". Við eyddum sunnudeginum með honum og fjölskyldunni. Fengum kökur og mat hjá kellunni henni mömmu sem klikkar ekki á kræsingunum. Hann elsku pabbi fær svo bara stærri glaðning þegar allt annað er afstaðið.
Já nóg að gera, skólinn byrjar næstu helgi og þá er friðurinn úti.
Lifið heil.

Gleðilegt nýtt ár

Gleðilegt ár allir saman og takk fyrir góðar kveðjur.

Já ég er svo sannarlega búin að hafa það gott. Búin að halda yndisleg jól og áramót og fara í jólaboð ásamt því að halda boð og annað. Þetta frí hefur því einkennst af áti, skemmtunum, ótæpilegri drykkju og jafnvel singstar sem klikkar ekki. Ágústa og Andy kíktu í heimsókn og voru látin þenja raddböndin ásamt hálf- nágrönnum okkar Fanneyju og Árna. Takk fyrir komuna elskurnar.

Fleiri erlendir sem innlendir gestir kíktu líka í heimsókn síðasta föstudagskvöldið 2006. Takk fyrir innlitið kæru vinir. Og takk Sölvi fyrir frábært ball það sama kvöld!!! Sölvi klikkar ekki á stuðinu.

Megi árið 2007 verða jafn viðburðaríkt og það síðasta.